„Coś najpierw robię, żeby dopiero potem nabyć wiedzę na temat tego, co zrobiłam, i to głównie po to, żeby wiedzieć, że dane doświadczenie miało sens. Tak to na ogół wygląda.” – napisałam we wprowadzeniu do notki [Autobiografia: autoportret, autoterapia, autokreacja] w lipcu 2022 roku.
A potem nadszedł bardzo specjalny dla mnie czas [2023. Pierwsza młodość], który spontanicznie zaczęłam dokumentować - z wyraźnej wewnętrznej potrzeby, a którą to potrzebę odczuwam nadal - nie w formie tekstów pisanych, ale w formie zdjęć znanych jako selfie.
Zdjęcia te zapisuję w swoim prywatnym archiwum i jedynie z rzadka to czy inne pokazuję wybranym znajomym. Aż tu niespodziewanie w lipcu 2024 roku, czyli dwa lata po napisaniu cytowanej na wstępie notki, poczułam wewnętrzną potrzebę umieszczenia w niej dwóch zdjęć tego typu jako uzupełniającej ilustracji do tekstu na temat literackiej, czyli pisanej autobiografii, zawierającej literacki czyli pisany autoportret, będący ważnym elementem procesu psychicznej autoterapii oraz autokreacji.
Minęły kolejne dwa lata, i oto teraz, w czerwcu 2026 roku, poczułam potrzebę sprawdzenia, dlaczego ja tak wariuję na punkcie swoich selfie, dlaczego przeglądam się w nich, jak w lustrze. No i okazało się - jak zawsze - że to, co robiłam intuicyjnie, miało i ma sens! W swoim archiwum zapisuję je w folderze zatytułowanym REKONWALESCENCJA, i traktuję je jako fotograficzną kronikę ostatnich już nieco ponad trzech lat. Są zapisem coraz bardziej wyciszonego czasu w mojej metrykalnej starości, naturalnej dla mojego wieku słabości, oraz odludnej samotności.
► „Kiedy słowa nie wystarczą lub zawodzą, aby wyrazić emocje lub przeżycie lub gdy zachodzi potrzeba mówienia innym rodzajem języka, w psychoterapii stosujemy narzędzia niewerbalne. Fotografia jest wszechstronnym narzędziem, które można dopasować do różnych modalności terapeutycznych, dostosowując do podejścia klinicysty i jego/jej sposobu prowadzenia terapii. Poprzez fotografie pacjent opowiada nam o sobie, swoim świecie wewnętrznym, swojej wizji świata. Fotografia w psychoterapii może stać się użytecznym narzędziem.” (Aleksandra Skwara - Zastosowanie fotografii w psychoterapii)
► „Wyobraź sobie, że trzymasz w dłoniach stare zdjęcie - być może z dzieciństwa lub z ważnego momentu w Twoim życiu. Zdjęcie wywołuje emocje, wspomnienia, może nawet pytania o to, kim jesteś i jak kształtowała się Twoja historia. Dzieje się tak, bo fotografie to nie tylko obrazy - w rękach terapeuty mogą stać się ważnym i skutecznym narzędziem pracy. Judy Weiser, uznana specjalistka w dziedzinie fotografoterapii, opisała zestaw technik, które wykorzystują fotografie jako narzędzie wspierające proces terapeutyczny. W tym artykule opowiem Ci o tych metodach i o tym, jak mogą pomóc w zrozumieniu siebie oraz odkrywaniu ukrytych emocji.” (Weronika Gasperczyk - Techniki fotografoterapii: narzędzia, które zmieniają naszą perspektywę)
► „Fotografia towarzyszy nam na każdym kroku – aparaty można znaleźć we wszystkich modelach smartfonów lub tabletów. Niektórzy uwielbiają robić autoportrety w formie tzw. selfie, a inni fotografują krajobrazy lub jedzenie. Profesjonaliści doceniają fotografię produktową i specjalistyczne sesje, które mają na celu promocję danego produktu lub usługi. Okazuje się, że fotografia jest również cenionym narzędziem służącym w psychoterapii.” (Edyta Agnieszka Wójcik - Psychoterapia poprzez fotografię. Czy to możliwe?)
29 czerwca 2026
.